FANDOM


Stub-icon.png Ta strona to zalążek artykułu. Jeśli możesz, rozbuduj go.
Olaf Lubaszenko
Olaf Lubaszenko2
Prawdziwe nazwisko Olaf Sergiusz Linde
Pseudonimy
Dane personalne 6 grudnia 1968, Wrocław
Pochodzenie 1600px-Flag of Poland.svg Polska
Wykształcenie • egzamin eksternistyczny dla aktorów dramatu (1991)
• Wyższa Szkoła Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia, Warszawa
Profesje aktor
reżyser
Najważniejsze projekty Krótki film o miłości (1988)
Marcowe migdały (1989)
Kroll (1991)
Chłopaki nie płaczą (1999)
Poranek kojota (2001)
E=mc² (2002)
Nagrody uzupełnić
Członkowie rodziny Asja Łamtiugina (matka)
Edward Linde-Lubaszenko (ojciec)
Beata Linde-Lubaszenko (siostra przyrodnia)
Katarzyna Groniec (była żona)
Marianna Linde
(córka)
Olaf Lubaszenko by Foksal

Olaf Lubaszenko

Al Gwiazd Olaf Lubaszenko

Dłoń Olafa Lubaszenki w Alei Gwiazd

Olaf Sergiusz Lubaszenko (właśc. Olaf Sergiusz Linde; ur. 1968) – polski aktor, reżyser i wokalista.

Biografia

Urodził się 6 grudnia 1968 roku we Wrocławiu jako syn pary artystów, Edwarda Lubaszenki i Asji Łamtiuginy.

uzupełnić

Życie osobiste

Przy okazji pracy w Teatrze Studio Buffo poznał swoją przyszłą żonę Katarzynę Groniec, z którą ma córkę Mariannę (ur. 1993). Para rozstała się, a małżeństwo ostatecznie zakończyło się rozwodem.

Olaf Lubaszenko związany był m.in. z Karoliną Muszalak, Karoliną Rosińską oraz z czeską aktorką. Obecnie jego partnerką życiową od wielu lat jest Hanna Wawrowska, nauczyciel akademicki[1].

Artysta ma przyrodnią siostrę Beatę Linde-Lubaszenko.

Filmografia

Jako aktor

Filmy

Seriale telewizyjne

Dubbing i narracja

Gry

Jako reżyser

Filmy

Seriale telewizyjne

Filmy nieukończone

  • 2002: Romans wszech czasów

Jako scenarzysta

Jako asystent reżysera

Praca w teatrze

Jako aktor

Jako reżyser

Teatr Telewizji

Jako aktor

  • 1986: Bidul – Graniasty
  • 1990: Szalbierz – Rybak
  • 1992: Dożywocie – Filip
  • 1993: Wróć, Kropeczko – Tom
  • 1993: Historia jednego dnia z epilogiem – John
  • 1994: Dwaj panowie z Werony – Chybcik
  • 1994: Anielka – Szmul
  • 1995: Uczeń diabła – Ryszard
  • 1995: Przeszłość jest nieśmiertelna…
  • 1995: Markiz von Keith – Markiz von Keith
  • 1995: Łowca jasnowidzów – Piotr Michalski
  • 1995: Filomena Marturano – Michele
  • 1995: Ekscelencja – Widoplasow
  • 1995: Don Carlos – Markiz Posa
  • 1995: Cisza – Piotr
  • 1996: Wassa Żeleznowa – Siemion
  • 1996: Przeklęta poezja – Byron
  • 1996: Pokój pełen liści – Slockenheimer
  • 1997: MistrzSeweryn Goszczyński
  • 1997: Keczup Schroedera – Rysiek
  • 1997: Czerwony Kapturek – Zając
  • 1998: Edith i Marlene – Marcel
  • 1998: Dama od Maxima – doktor Petypon
  • 1998: Człowiek do wszystkiego – inspektor Washbourne
  • 1999: Woyzeck – Woyzeck
  • 1999: Lalek – Lalek
  • 2000: Urodziny mistrza – Młody

Jako reżyser

  • 1999: Yes, Panie McLuhan

Role w widowiskach telewizyjnych

Role w Teatrze Polskiego Radia

Dyskografia

  • 2001: Gra o miłość (CD, składanka)
  • 2014: Strofy o przemijaniu w wykonaniu polskich aktorów (CD, składanka)

Nagrody i odznaczenia

uzupełnić

Informacje dodatkowe

  • Aktor ma 179 cm wzrostu.
  • Zna pięć języków obcych: angielski, rosyjski, niemiecki, francuski i czeski.
  • Ma korzenie niemiecko-szwedzko-czeskie.
  • W latach 90. XX wieku zmienił nazwisko na Linde, ale w pracy posługuje się nazwiskiem Lubaszenko, pod którym debiutował.
  • Jest bohaterem wywiadu-rzeki Chłopaki niech płaczą (2015).

Bibliografia

  • Jacek Cieślak, Olaf Lubaszenko. Karnawał – iluzja, w której żyłem, „Rzeczpospolita” nr 201/2015, s. 16, 17.
  • Krzysztof Demidowicz, Luzacy z charakterem, „Film” nr 23/1993, s. 18, 19.
  • Krzysztof Demidowicz, Igor Zalewski, Olaf Lubaszenko. Brakuje mi czasu, „Film” nr 8/2002, s. 78–80.
  • Witold Filler, Lech Piotrowski, Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy, Philip Wilson, Warszawa 1998, tu hasło: Olaf Lubaszenko, s. 184, 185.
  • Katarzyna Fryc, Ale numer, „Film” nr 12/1996, s. 134, 135.
  • Jolanta Gajda-Zadworna, Olaf Lubaszenko. Przepowiednia spełnia się, „Uważam Rze” nr 4/2012, s. 48, 49.
  • Ewa Gil-Kołakowska, Olaf Lubaszenko. Optymista – fatalista, „Przegląd” nr 3/2004, s. 39–41.
  • Martyna Harland, Człowiek z wątpliwości, „Gazeta Wyborcza” nr 135/2016, s. 34, 35.
  • Krzysztof Hipsz, Olaf na czeskich dróżkach, „Cinema Polska” nr 10/1998, s. 82, 83.
  • Honor szulera, „Film” nr 8/1997, s. 43, 44.
  • Bożena Janicka, Cinkciarze, „Film” nr 10/1997, s. 10.
  • Lubaszenko na wykresie, „Film” nr 8/1995, s. 84.
  • Magdalena Łuków, Olaf Lubaszenko. Dopóki będą mnie chcieli, „Film” 49/1992, s. 24, 25.
  • Monika Madurowicz, Aktor mimo woli, „Cinema Polska” nr 5/1999, s. 48, 49.
  • Monika Madurowicz, Czincz mannej, „Cinema Polska” nr 8/1997, s. 74.
  • Tomasz Malinowski, Rozmowy nieoczywiste, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2016.
  • Jacek Matecki, Olaf L., „Cinema Polska” nr 8/2001, s. 30–33.
  • Mistrzowie typują mistrza, „Film” nr 6/2002, s. 54, 55.
  • Małgorzata I. Niemczyńska, Gruby Olo. Lubaszenko. Jakim prawem mnie obrażają?, „Duży Format” nr 21/2015, s. 6–8.
  • Iga Niewiadomska, Świdrując w sztosie, „Cinema Press Video” nr 2/1998, s. 24, 25.
  • Olaf Lubaszenko (biogram), „Film”, wiosna 1992 (nr specjalny), s. 50.
  • Paweł Piotrowicz, Olaf Lubaszenko, Chłopaki niech płaczą, Prószyński i S-ka, Warszawa 2015.
  • Adam Poprawa, Tymon na Trobriandach. Muzyka w „Sztosie” Olafa Lubaszenki i „Weselu” Wojciecha Smarzowskiego w: Studia Filmoznawcze, t. 27, 2006, s. 115–126.
  • Małgorzata Sadowska, „Czterej pancerni” i „Sztos”, „Kino” nr 7/8, 1997, s. 43, 44.
  • Aleksandra Szarłat, Olaf Lubaszenko. Lubię siebie po… pięćdziesiątce, „Ekran” nr 2/1996, s. 82, 83.
  • Aleksandra Szarłat, Trzy pytania do: Olafa Lubaszenki, „Fakty” nr 7/1997, s. 73.
  • Katarzyna Szeloch, Olaf Lubaszenko. Robię filmy ironiczne, „Przegląd” nr 29/2012, s. 34, 35.
  • „Sztos” – film o cinkciarzach, „Cinema Polska” nr 11/1996, s.54–56.
  • Izabela Szylko, Na razie dużo się dzieje, „Film” nr 5/1989, s. 18, 19.
  • Jacek Tabęcki, Mówią o nich: gwiazdy (1), „Film” nr 2/1996, s. 102–104.
  • Takie plany, „Film” nr 7/1999, s. 10.
  • Malwina Wapińska, Olaf Lubaszenko. Zamknięte traumy, „Dziennik Gazeta Prawna. Prawo, biznes, polityka” nr 137/2015, dodatek „Kultura”, s. K4.
  • Ryszarda Wojciechowska, Olaf Lubaszenko. Właściwie to jestem raczej staroświecki, „Polska” nr 60/2014, s. 22, 23.
  • Jerzy Wójcik, Olaf Lubaszenko. Realizuję marzenia, „Rzeczpospolita” nr 194/1997, s. 21.
  • Konrad J. Zarębski, Olaf Lubaszenko. W pułapce swoich filmów, „Kino” nr 9/2002, s. 42–44.

Recenzje i omówienia filmów

  • Krystian Brodacki, Chłopaki nie płaczą, „Tygodnik Solidarność. Czasopismo NSZZ Solidarność” nr 19/2000, s. 19.
  • Chłopaki nie płaczą, „Cinema Polska” nr 2/2000, s. 80.
  • Elżbieta Ciapara, Jeszcze na ekranach, „Film” nr 10/2002, s. 95–97.
  • Andrzej Kołodyński, Sztos, „Kino” nr 7/8, 1997, s. 42.
  • Artur Kosiński, Poranek kojota, „Cinema Polska” nr 8/2001, s. 38.
  • Wiesław Kot, Sztos, „Wprost” nr 35/1997, s. 70.
  • Magdalena Michalska, Dziewczyna czy chłopak?, „Dziennik. Polska. Europa. Świat – Kultura”, 20 marca 2009, s. 7.
  • Dominik Ostrowski, E=mc2, „Film” nr 8/2002, s. 56.
  • Małgorzata Sadowska, Ni z gruchy, ni z pietruchy, „Film” nr 8/2001, s. 67.
  • Małgorzata Sobieszczańska, E=mc2, „Cinema Polska” nr 8/2002, s. 53.
  • Andrzej Szpulak, Sztos, „Czas Kultury. Kultura, literatura, filozofia” nr 5/6, 1997, s. 123.
  • Sztos, „Cinema Polska” nr 8/1997, s. 72–74.
  • Katarzyna Taras, Sztos, „Przegląd Artystyczno-Literacki” nr 10/1997, s. 78, 79.
  • Monika Zakrzewska, Sztos, „Wiadomości Kulturalne„ nr 35/1997, s. 19.

W Internecie

Przypisy

  1. Miłość czterdziestolatka jest bardziej dojrzała, styl.pl, 2012; dostęp: 8 sierpnia 2015.